PCV 10 i PCV 13 - różnice między szczepionkami przeciwko pneumokokom

Pytanie nadesłane do redakcji

Szczepionka przeciw pneumokokom w podziale na preparaty PCV 10 i PCV 13 - jakie są różnice?

Odpowiedziała

dr n. med. Ewa Talarek
specjalista pediatra
Klinika Chorób Zakaźnych Wieku Dziecięcego, Warszawski Uniwersytet Medyczny
Wojewódzki Szpital Zakaźny w Warszawie

Obie wymienione szczepionki, PCV 10 (preparat Synflorix firmy GSK) i PCV 13 (preparat Prevenar 13 firmy Pfizer) są skoniugowanymi szczepionkami przeciw pneumokokom. Określenie "skoniugowane" oznacza, że użyte w szczepionce polisacharydowe (wielocukrowe) antygeny pneumokoków połączone są z białkiem nośnikowym. Dzięki temu połączeniu antygeny są rozpoznawane przez układ immunologiczny i wywołują odpowiedź poszczepienną w postaci produkcji przeciwciał zapewniających odporność na zakażenia pneumokokowe, a właściwie to na inwazyjną chorobą pneumokokową (posocznicą i zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych). Ma to szczególne znaczenie w przypadku dzieci w pierwszych 2 latach życia, gdyż ich układ immunologiczny nie jest jeszcze w pełni dojrzały i nie reaguje na podanie samych antygenów polisacharydowych, a ryzyko zachorowania u dzieci w tym wieku jest największe. Zakres ochrony, jaki zapewniają skoniugowane szczepionki pneumokokowe zależy od ich składu antygenowego. Wyróżniono ponad 90 serotypów pneumokoków, wywołujących zachorowania u ludzi, przy czym za większość z nich odpowiada kilkanaście serotypów. Występowanie poszczególnych serotypów jest zróżnicowane w poszczególnych regionach geograficznych, ich udział w wywoływaniu zachorowań zależy również od wieku.

PCV10 i PCV13 różnią się składem antygenowym i rodzajem białek nośnikowych. PCV10 zawiera antygeny 10 serotypów pneumokoków (1, 4, 5, 6B, 7F, 9V, 14, 18C, 19F, 23F) oraz białko D bezotoczkowego szczepu Haemophilus influenzae, toksoid tężcowy i toksoid błoniczy jako białka nośnikowe. Pokrycie serotypowe w Europie wynosi 84%, co oznacza, że uwzględnione w szczepionce odpowiadają za 84% przypadków inwazyjnej choroby pneumokokowej. Poprzez obecność białka D, szczepionka ma chronić także przed ostrym zapaleniem ucha środkowego, wywołanym przez bezotoczkowe szczepy Haemophilus influezae. PCV13 zawiera serotypy zastosowane w PCV10 i dodatkowo 3, 6A, 19A; rolę nośnika pełni białko CRM197 (nietoksyczny wariant toksoidu błoniczego). Pokrycie serotypowe PCV13 w Europie wynosi 89%.

Udowodniono skuteczność obu szczepionek w zapobieganiu zachorowaniom inwazyjnym wywołanym przez zawarte w nich serotypy pneumokoków. Oba preparaty są bezpieczne i dobrze tolerowane. Przeznaczone są do stosowania u dzieci w wieku od 6 tygodni do skończenia 5 lat. Cykl szczepienia jest podobny; liczba dawek potrzebnych do uodpornienia zależy od wieku dziecka w momencie rozpoczęcia szczepienia.

Piśmiennictwo:

Prevenar 13. Charakterystyka produktu leczniczego.
Synflorix. Charakterystyka produktu leczniczego.
Vergison A.: Skuteczność skoniugowanych szczepionek przeciwko pneumokokom o rozszerzonym składzie antygenowym w profilaktyce inwazyjnej choroby pneumokokowej. Medycyna Praktyczna Szczepienia 2013/01, 15-17.

Data utworzenia: 07.05.2013
PCV 10 i PCV 13 - różnice między szczepionkami przeciwko pneumokokomOceń:
(2.67/5 z 3 ocen)

Zaprenumeruj newsletter

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość z linkiem aktywacyjnym.

Dziękujemy.

Ten adres email jest juz zapisany w naszej bazie, prosimy podać inny adres email.

Na ten adres email wysłaliśmy już wiadomość z linkiem aktywacyjnym, dziękujemy.

Wystąpił błąd, przepraszamy. Prosimy wypełnić formularz ponownie. W razie problemów prosimy o kontakt.

Jeżeli chcesz otrzymywać lokalne informacje zdrowotne podaj kod pocztowy

Nie, dziękuję.